Mark de Drakenslachter

Riddertje Mark. Wat een mooie gedachte, wat een macht gaf dat. Hij was de opperridder. Gekozen door het volk. Van alle 150 ridders die aan de ronde tafel zaten, was juist hij uitgekozen. Riddertje Mark kreeg hiervoor zijn eigen ivoren torenkamer. Samen, met hulp van zijn mede ridders moest hij de grote draak verslaan. De draak vernietigde de mensen hun banen, spaarvermogen, huizen, pensioen en draagkracht. Mark wist van het bestaan van de draak. Hij wist ook dat hij de uitverkorene was om de draak te slachten. Hij had nachten lang plannen gemaakt om de draak te verslaan. Geen van de plannen bleek te werken. Zijn mede ridders vonden zijn ideeën ruk en wilde hem graag helpen. Dat zag de edele ridder wel zitten maar dan wel op zijn manier. Hij deed er zolang over dat, hij geen tijd meer had om een jonkvrouw te verblijden met zijn gezelschap. De druk op onze drakenslachter werd immens en het volk werd ongeduldig. Velen had hij al naar de kerkers moeten sturen waar ze het beter hadden, dan buiten de kerker. Hier kregen ze tenminste nog iedere dag een broodje met spinnenwebben en de beestjes zelf, dit mochten ze dan weg spoelen met een glas grachtwater. Dat glas grachtwater namen de meeste maar voor lief. Mark moest opletten dat hij niet verkettert werd door de rest van het volk. Hij was angstig en wist niet wat hij moest doen. Hij ging een verbond aan met ridders waar hij eigenlijk niet eens mee in verband wou worden gebracht. Één van de ridders wilde zelfs, dat er niet meer op paarden gereden werd. Dat ging Mark te ver, hij riep keihard 'daarmee verslaan we de draak toch niet mee, cholera heks?!'. Dat heks had hij misschien beter niet kunnen zeggen. De volgende dag lag het andere riddertje op de brandstapel verdacht van hekserij. Door dat er nog steeds geen plan was, werd de draak alleen maar sterker en sterker. Mark zat met zijn handen in het haar. Totdat hij een gek maar helder idee kreeg. Ondertussen had Mark met andere Koninkrijken, een paar andere koninkrijken tijdelijk kunnen redden. Hoe lang zou hij dit nog volhouden. Hij had geen keus. Hij moest de draak eindelijk een keer gaan slachten, hij was immers de drakenslachter. Hij zei tegen de mensen 'geacht volk, de enige manier om deze draak te kunnen verslaan is met elkaar. We moeten die ene extra verdedigingsmuur aanschaffen, we moeten een keer die extra musket kopen en koop een keer dat schild". De mensen lachten het riddertje uit. Waarvan moesten ze dat doen ? Ze hadden niks meer. Hij riep zijn mederidders weer bij elkaar. Ze zaten nu allemaal met de handen in het haar. Totdat een van de andere ridders hopeloos zei "Wat nou als we nu gewoon doen alsof de draak er niet is, hem gewoon hopeloos negeren". Dit was het enige plan. De draak was dan wel niet geslacht, maar door te doen alsof hij er niet was bestond hij ook niet meer voor hen. Het volk was tevreden gestemd en ging verder waarmee ze bezig waren. Mark keek vanuit zijn ivoren torentje uit over het volk. Hij zei tegen zichzelf 'zo, dat heb ik toch mooi even gedaan'. Terwijl hij boven zijn koninklijk, de draak nog zag vliegen. Een brede lach verscheen op zijn gezicht.  

Brief aan van Gaal

Geachte meneer van Gaal, 

U zult wel honderden brieven zoals deze krijgen, een gezegde met iets over zestien miljoen bondscoaches. Toch weet ik zeker dat dit toch een iets andere brief is dan al die andere. Ik heb namelijk "het" idee hoe wij kampioen zullen worden in Brazilië. Het is mij uiteraard ook niet ontgaan dat er landen zijn zoals bijvoorbeeld Duitsland, Spanje en Argentinië, waar ze minimaal zes sterspelers hebben in de selectie. Wij moeten het toch maar doen met de net niet kliekjes van de onze altijd amusante maar toch diep-trieste eredivisie. Toch hebben we één speler, één speler die ons kampioen gaat maken. Het zal u ook niet geheel ontgaan zijn "de boer" onder de westerlingen in uw selectie. Iemand die wist wat Broez’n betekende voordat de SC Veendam failliet ging. De man van dertien blessures in twaalf maanden. De man waarvan iedereen weet wat hij gaat doen, maar waar we toch allemaal verbaast van staan als hij het doet. De man met net een actie sneller dan het denkvermogen van de mens. Ja, ik heb het over Arjen Robben. De Messi van de lage landen. U denkt nu vast ‘’Goh, dikke droplul alsof ik dit niet wist’’. Dan ga ik u hierbij uitleggen hoe u ervoor kan zorgen dat hij ons wereld kampioen zal gaan maken. 
Laat hem in de voorbereiding van ons avontuur in Brazilië niet in de kleedkamer. Sluit de deur hermetisch af, drie dubbele sloten, massage bank er tegen aan en een paar eierdozen om het geluid te dempen.  Je vraagt aan de ploeg of de eredivisie sukkeltjes samen met de kabouter uit Istanbul en Robin van Persie echt wereld kampioen willen worden. Hun antwoord zal ja zijn, als dit niet het geval is flikker hem per direct uit de selectie en roep een nog mindere voetballer op. Vervolgens vertelt u hen dat Robben wordt behandeld als de koning keizer admiraal uit München. Deze uitspraak zal enige schade brengen aan uw ego, maar het is voor het volk en vaderland. Aan het einde van deze tour zal het ego vertienvoudigd zijn. Als iedereen akkoord is kan project WK verder uitgevoerd worden. Eist Robben dat we in plaats van in het oranje kostuum in vel roze gaan spelen, zeg ja. Wil Robben dat iedereen voor de wedstrijd een mega orgie met elkaar heeft, zeg ja. Wil Robben rechtsback spelen, zeg ja. Wil Robben met een kater in het veld spelen, zeg ja. Wil Robben de liefde bedrijven met de linksback of de vierde man zijn vrouw, zeg ja. Zelfs als hij wil dat Dries Roelvink in zijn gele zwembroek het volkslied moet komen zingen, zeg ja. Geef Robben de gehele macht binnen ons aller Oranje. De wraak op Duitsland van 1974, de wraak op Argentinië van 1978 en de wraak op Spanje van 2010 zal zoet zijn, we zullen beloond worden met een 10-0 overwinning in de finale.

Met vriendelijke groet, 
Bondscoach nummer 12.101.501 

Liefde

Liefde
Iedere keer als ik met haar afspreek slaat mijn hart een slag over. Iedere keer als ze binnen loopt komt er een glimlach van oor tot oor. Ik kan niet meer zonder. Het gevoel is onherkenbaar elke keer weer. Het is niet hetzelfde als het krijgen van een erectie bij het kijken van een slecht geacteerde pornofilm. Niet hetzelfde als het perfecte stukje pizza. Het is het gevoel dat je als kind had bij een happy meal. Je loopt de Mc Donald’s binnen, je moeder vraagt wat je wilt. Je zegt: de groene hotwheels auto. Voor je moeder is dit genoeg. Ze besteld een happy meal. Het is dat gevoel van perfectie, het gevoel van weten wat je wilt, zonder erbij na te denken. 
Het meisje dicht naar je toe drukken, niet nadenken. Het meisje zachtjes strelen, denkend in je hoofd of het wel goed gaat. Je drukt haar zacht tegen je aan. Hopend dat ze jou ook bemind. En ondertussen denkend aan die ene keer dat je moeder de caissière van de Mc Donalds in elkaar rammelde omdat ze aankwam met de paarse hotwheel. Je kijkt je liefde aan, je kust haar. Je wilt niets anders meer. Je spreekt geen enkele taal meer. Elkaars gedachten lezen is onmogelijk en woorden overbodig. Dit zal dan wel de taal van liefde zijn. 

Valentijnsdag

Valentijnsdag, volgens veel mensen de meest romantische dag in het jaar. Waar positieve mensen zijn, zijn ook mensen met een ietwat andere mening. ‘Forever alone day’, Dag van de commercie of kleffertjesdag zijn bijnamen voor deze dag. Verzonnen door de alleenstaande medemens. De laatst genoemde bijnaam is afkomstig van mijzelf. De intentie van deze bijzondere dag is om je geheime liefde eindelijk te zeggen wat je voor haar voelt. Om de volgende dag te zeggen dat jij de jongen was van het kaartje en de chocolaatjes. Hopend dat ze jou ook leuk vindt. Tegenwoordig is het meer de dag van mensen die al in een relatie hebben. Een rede na mijn inzicht is de jaloezie die in ieder mens verschuilt zit. Een vriendin krijgt van haar geheime liefde een cadeau. Terwijl de gene die al een geschikte partner heeft met lege handen staat.  Waarom zou deze dag alleen zijn voor die zielige losers die geen partner hebben. Het is een verplichting geworden. Niets doen op Valentijn is uit den boze. Ook al zegt bijna iedereen dat deze dag onzin is. Op Valentijn niets doen is geen optie, dit in verband  met  de eerder genoemde jaloezie . Want Klaas van Maria heeft haar wel een cadeau gegeven. Dus ben jij die incontinente, niet romantische, egocentrische lul zonder cadeau. Valentijnsdag is ingepikt door de kleffe koppeltjes in onze maatschappij. Hierdoor is de zielige verliefde lozer kansloos verklaard. Valentijnsdag is voor  hun veranderd in ‘forever alone day’. Ooit was dit hun dag. Dit jaar ga ik dan ook ‘forever alone day’ vieren. Ik ga alleen zielig op mijn bank ongegeneerd naar de tv kijken. Mijn enige liefde is een fles goede Ierse whisky. Zijn groene strakke lichaam zal ik bewonderen. Het bruine vloeistof dansend in mijn glas zal ik lief hebben. Hopend dat een lotgenoot van mij, zo’n mede loser het nog doet. Een romantische brief bezorgen bij zijn liefde met daarbij gevoegd een hartvormige doos met chocolaatjes. De gedachten aan deze loser zorgt ervoor dat ik blijf geloven in het fenomeen Valentijnsdag. 

Televisieprogramma's

Ik kijk veel televisie, heel veel. In de twintig jaar kwamen veel programma’s voorbij. De grootste successen in die jaren zijn De Wereld Draait Door, Idols, Mooi! weer de Leeuw en zo zou ik nog wel een tijdje door kunnen gaan. Het lijken drie totaal verschillende programma's  het eerste programma wordt gepresenteerd door een ijdele presentator met vaak vaste gasten met hierin weinig variatie. Het tweede programma is er een waarin iedere simpele geest die op de Nederlandse televisie wil komen zich voor kon aanmelden, want inmiddels zijn de uitzendingen voorlopig gestopt. Een paar toekomstige B-artiesten konden bepalen wie een afgrijselijke beker mee naar huis moest nemen en een eenmalig platencontract kregen. Het laatste een betrof programma waarin een vadsige zanger de dromen van jan modaal liet uitkomen, zolang het haalbaar was. Het lijken allemaal totaal verschillende programma's. Toch zijn alle programma's terug te koppelen naar één centraal onderwerp. Helpen. Bijna negentig procent van alle programma’s kunnen worden teruggekoppeld naar helpen. Het is eigenlijk te triest voor woorden. Een artiest die net niet goed genoeg is om zelf gescout te worden door een producer.  Een man die niet in staat is zijn eigen huis op te knappen. Een bekende Nederlander die bij een talkshow moet zitten, omdat hij even niet genoeg aandacht krijgt en bang is vergeten te worden. Dus gaan ze zitten bij een man die blijkbaar veel charme wekt bij de gemiddelde Nederlander. Met zijn blonde lokken en de vrolijkheid die hij uitstraalt. Een reisprogramma helpt je  om andere culturen te leren kennen, omdat jezelf die landen toch niet allemaal kan bezoeken.  Zelfs het meest bekeken programma op de Nederlandse televisie iedere dag helpt mensen, namelijk  het acht uur Journaal. Het helpt jou met het geven van kennis wat er op dat moment gaande is aan de andere kant van de wereld. Informatie waar je misschien wel minder gelukkig van wordt. Toch blijf je dit kijken vanwege je nieuwsgierigheid. Het feit dat  deze programma's zo goed bekeken worden bevestigd de regel. Geen beter vermaak dan leedvermaak. Een vrouw die hopeloos omhoog zit  met haar man, omdat hij zoals na het huwelijk blijkt helemaal niet kan klussen. Heerlijk. Niks beter. Of een burenruzie. Prachtig ! Is het een trend die gezet is in de loop van de tijd, of zou het komen doordat er meer tolerantie voor elkaar is zodra er een camera op je neus wordt gezet. Het maakt niet uit wij genieten wel van de ellende.

Het onverwachte

Verwacht altijd het onverwachte. Een zin die je vaak hoort in films. Maar als je het onverwachte verwacht, is dan het verwachte niet het onverwachte en het onverwachte het verwachte? Deze filosofie gaat mij boven de pet. Heel ingewikkeld allemaal. We hebben allemaal onze verwachtingen. Als je met de NS reist verwacht je dat deze op tijd is. Behalve als er onverwacht een vlokje sneeuw valt, een blad verwacht van een  boom waait, en dan weer onverwacht op de rails valt. Als het ’s nachts een paar graden vriest, dan verwacht je al dat de trein van morgen niet zal vertrekken of überhaupt op het perron zal verschijnen. Zo zat de beste voetballer aller tijden eens in de trein, tweede klas, want eerste klas vond hij onnodig en decadent. Veel reizigers zagen deze legende in de trein zitten. Normaal gesproken werd hij herkend , aangeklampt en voor de zoveelste keer op een dag gevraagd om een handtekening of foto. Maar dat was deze keer anders, want wie verwacht nu dat de legendarische nummer veertien, tweede klas met de trein reist? Het resultaat laat zich raden een onverwachte ervaring in het  leven van een bekende Nederlander. Heerlijk rustig reizen met een trein die onverwacht keurig op schema bleef rijden. Voor veel naar school gaande personen is het volgende een zeer bekende situatie. Je verwacht iets goed te hebben geleerd voor een tentamen, onverwacht blijkt dat je tijdens het maken ervan de indruk hebt dat het over totaal iets anders gaat dan waar je het hele weekend al je kostbare tijd hebt ingestoken. Feestjes, televisie programma’s en het internet alles moest wijken. Het ligt dan in de lijn der verwachtingen aan het eind van dat tentamen, dat je deze punten op je buik kan schrijven. Als het tegendeel blijkt tegen alle verwachtingen in, is het opeens het makkelijkste tentamen ooit gemaakt door een docent. Indien niet dan had je het toch wel verwacht. Hoe meer je verwacht des te ongelukkiger wordt je, waarschijnlijk ook visa versa. Verwacht naast het verwachte toch maar niet het onverwachte. Dat leidt alleen maar tot meer teleurstellingen en minder verrassingen. 

Teamgevoel

Zelf heb ik in veel teams gezeten. Zo begon ik als mannetje van zes jaar
oud bij Veendam 1894. Hier werd al snel duidelijk, ondanks dat ik mij nog totaal moest ontwikkelen als voetballer, dat ik nooit de top zou halen als voetballer. Tijdens mijn voetbalperiode heb ik ook nog tennis gespeeld en mij zo snel mogelijk door het water proberen te bewegen. Ondanks een aantal behaalde medailles tijdens clubkampioenschappen bleek, dat ik  geen talent had voor individuele sporten. Ik ben en blijf een teamspeler. Gedurende mijn jeugd ben ik af en toe vreemd gegaan met hockey, handbal en volleybal. Toch bleef ik altijd voetballen. Inmiddels was ik uitgegroeid tot een van de toppers de tweede elftallen, maar voor het eerste elftal nog altijd te slecht. Met veel bombarie heb ik Veendam achter mij gelaten. Dit doordat het teamgevoel er totaal niet was.. Vervolgens beleefde ik het beste seizoen van mijn voetballeven bij Wildervank C2. Wat maakte dit team dan zo bijzonder ? Het team had alles voor elkaar over en het team stond op nummer een. Buiten het veld waren we vrienden. Dat was, wat het zo speciaal maakte. Ik herhaal het nog maar eens we waren vrienden, zodat het extra goed binnenkomt. Na de wedstrijd speelden we fifa, gingen naar de kermis of bleven bij elkaar slapen. Het team viel  uiteen, het respect en contact verviel. De prestatie van toen gaat nooit meer met deze zelfde groep herhaalt worden.Het magische recept van vriendschap in een sportteam kan volgens mij dus alleen op amateur niveau, in een tweede elftal en met een goede coach. Vorig seizoen mocht ik het weer mee maken. Met een andere groep maar het was uniek, twee keer in je leven zoiets mee maken. Het team was wel uitgezocht op plezier en vrienden, maar het is toch altijd een gok.Ook hier zie je dat na een jaar tijd er veel kan veranderen. Iedereen gaat een andere weg en mensen veranderen. Het recept vriendschap binnen een team, werkt maar een jaar lang. Dit bewees het oranje-elftal al afgelopen Europees kampioenschap. Waar ze in 2010 alles voor elkaar over hadden, was het in 2012 helemaal verdwenen.Er was te veel veranderd. Spelers hadden andere clubs, alweer een andere vrouw, of nog steeds dezelfde wat ook bijzonder kan zijn voor een profvoetballer.Vriendschap en een team. Het zijn twee totaal verschillende onderwerpen. Vriendschap gaat om vertrouwen in elkaar hebben. Bij een team gaat het allemaal om de prestatie. Logisch dat deze twee onderwerpen zelden samen gaan.