Het onverwachte

Verwacht altijd het onverwachte. Een zin die je vaak hoort in films. Maar als je het onverwachte verwacht, is dan het verwachte niet het onverwachte en het onverwachte het verwachte? Deze filosofie gaat mij boven de pet. Heel ingewikkeld allemaal. We hebben allemaal onze verwachtingen. Als je met de NS reist verwacht je dat deze op tijd is. Behalve als er onverwacht een vlokje sneeuw valt, een blad verwacht van een  boom waait, en dan weer onverwacht op de rails valt. Als het ’s nachts een paar graden vriest, dan verwacht je al dat de trein van morgen niet zal vertrekken of überhaupt op het perron zal verschijnen. Zo zat de beste voetballer aller tijden eens in de trein, tweede klas, want eerste klas vond hij onnodig en decadent. Veel reizigers zagen deze legende in de trein zitten. Normaal gesproken werd hij herkend , aangeklampt en voor de zoveelste keer op een dag gevraagd om een handtekening of foto. Maar dat was deze keer anders, want wie verwacht nu dat de legendarische nummer veertien, tweede klas met de trein reist? Het resultaat laat zich raden een onverwachte ervaring in het  leven van een bekende Nederlander. Heerlijk rustig reizen met een trein die onverwacht keurig op schema bleef rijden. Voor veel naar school gaande personen is het volgende een zeer bekende situatie. Je verwacht iets goed te hebben geleerd voor een tentamen, onverwacht blijkt dat je tijdens het maken ervan de indruk hebt dat het over totaal iets anders gaat dan waar je het hele weekend al je kostbare tijd hebt ingestoken. Feestjes, televisie programma’s en het internet alles moest wijken. Het ligt dan in de lijn der verwachtingen aan het eind van dat tentamen, dat je deze punten op je buik kan schrijven. Als het tegendeel blijkt tegen alle verwachtingen in, is het opeens het makkelijkste tentamen ooit gemaakt door een docent. Indien niet dan had je het toch wel verwacht. Hoe meer je verwacht des te ongelukkiger wordt je, waarschijnlijk ook visa versa. Verwacht naast het verwachte toch maar niet het onverwachte. Dat leidt alleen maar tot meer teleurstellingen en minder verrassingen. 

Teamgevoel

Zelf heb ik in veel teams gezeten. Zo begon ik als mannetje van zes jaar
oud bij Veendam 1894. Hier werd al snel duidelijk, ondanks dat ik mij nog totaal moest ontwikkelen als voetballer, dat ik nooit de top zou halen als voetballer. Tijdens mijn voetbalperiode heb ik ook nog tennis gespeeld en mij zo snel mogelijk door het water proberen te bewegen. Ondanks een aantal behaalde medailles tijdens clubkampioenschappen bleek, dat ik  geen talent had voor individuele sporten. Ik ben en blijf een teamspeler. Gedurende mijn jeugd ben ik af en toe vreemd gegaan met hockey, handbal en volleybal. Toch bleef ik altijd voetballen. Inmiddels was ik uitgegroeid tot een van de toppers de tweede elftallen, maar voor het eerste elftal nog altijd te slecht. Met veel bombarie heb ik Veendam achter mij gelaten. Dit doordat het teamgevoel er totaal niet was.. Vervolgens beleefde ik het beste seizoen van mijn voetballeven bij Wildervank C2. Wat maakte dit team dan zo bijzonder ? Het team had alles voor elkaar over en het team stond op nummer een. Buiten het veld waren we vrienden. Dat was, wat het zo speciaal maakte. Ik herhaal het nog maar eens we waren vrienden, zodat het extra goed binnenkomt. Na de wedstrijd speelden we fifa, gingen naar de kermis of bleven bij elkaar slapen. Het team viel  uiteen, het respect en contact verviel. De prestatie van toen gaat nooit meer met deze zelfde groep herhaalt worden.Het magische recept van vriendschap in een sportteam kan volgens mij dus alleen op amateur niveau, in een tweede elftal en met een goede coach. Vorig seizoen mocht ik het weer mee maken. Met een andere groep maar het was uniek, twee keer in je leven zoiets mee maken. Het team was wel uitgezocht op plezier en vrienden, maar het is toch altijd een gok.Ook hier zie je dat na een jaar tijd er veel kan veranderen. Iedereen gaat een andere weg en mensen veranderen. Het recept vriendschap binnen een team, werkt maar een jaar lang. Dit bewees het oranje-elftal al afgelopen Europees kampioenschap. Waar ze in 2010 alles voor elkaar over hadden, was het in 2012 helemaal verdwenen.Er was te veel veranderd. Spelers hadden andere clubs, alweer een andere vrouw, of nog steeds dezelfde wat ook bijzonder kan zijn voor een profvoetballer.Vriendschap en een team. Het zijn twee totaal verschillende onderwerpen. Vriendschap gaat om vertrouwen in elkaar hebben. Bij een team gaat het allemaal om de prestatie. Logisch dat deze twee onderwerpen zelden samen gaan. 

Spotted

Sinds een week of drie kom ik op Facebook, spotted pagina's tegen. Hierop proberen studenten een zo romantisch mogelijke tekst te schrijven om vervolgens af te sluiten met: 'zullen we binnenkort  een biertje doen?' Hier moet ik een paar dingen aan afkeuren. Ten eerste als je een mooi meisje ziet wees geen watje die het dan maar op een Facebook pagina zet, maar stap erop af. Ten tweede hoe groot is nu eigenlijk de kans dat zo'n meisje het leest. Vervolgens willen ze dus een biertje gaan drinken. Ze belanden uiteindelijk dan waarschijnlijk in een kroeg waar de muziek te hard is om een fatsoenlijk gesprek te houden. Erg romantisch allemaal. Nu praat ik wel zo flink, maar zelf ben ik ook stiekem een watje die de woorden ook niet durft uit te spreken. Sinds kort ben ik weer verliefd. Dat gaat nogal makkelijk, verliefd worden, althans bij mij. Soms ben ik zomaar verliefd op een pizza, perfectie bestaat, denk ik dan. Toch zie je dan dat de korsten enigszins zijn aangebrand. Het teken dat perfectie dus niet bestaat. Dit keer is het geen pizza, maar een meisje. Bijna perfect, voor mij dan. Ik ken haar al langer. Durf niet te zeggen dat ik haar zo mooi vind. Uit haar ogen straalt een en al betrouwbaarheid, ze is intelligent heeft krullend haar dat prachtig wappert in de wind . Ik kan nu doorgaan met de clichés, maar dat is niet nodig. Het gaat om het gevoel dat ze bij mij creëert. De tinteling door je hele lichaam, die ik nu constant voel als ik over haar schrijf. Ze voelt waarschijnlijk niet hetzelfde voor mij. Hoe ik hierbij kom, ik heb geen idee. Het feit dat we nog nooit echt iets romantisch gedaan hebben misschien?  Of toch omdat het niet zo gaat als mijn voorgaande relaties die slechts twee maand hebben geduurd.  Soms wil ik die man uit New York zijn. Toen hij naar de toneelschool ging als verlegen jongetje had hij veel dromen. Ook hij was toen nog niet zo goed met de dames. Vervolgens werd hij beroemd. Hij werd de nummer één womanizer van de wereld. Iedere man wilde hem zijn, iedere vrouw wilde hem hebben. Vervolgens bezat hij meer geld dan waar een normaal mens nog niet eens over durft te dromen. Drank, drugs en hoeren werden een dagelijkse routine. Zijn uiteindelijke ontslag was niet nodig geweest. Als hij stabiliteit had gehad  in zijn leven was het wellicht nooit gebeurt. Een vrouw die perfect voor hem zou zijn geweest hem rust had kunnen geven. Een vrouw die hem ook het tintelende gevoel zou hebben geven.  Daarvoor is het nu te laat, dat gevoel zal hij nooit meer krijgen. Het hele begrip gevoel kent hij niet en heeft hij nooit gekend in zijn sterren bestaan. Zo wil ik niet worden. Dan zal ik mijn angst toch maar moeten overwinnen. Of toch, net als al die watjes, anoniem een bericht op Facebook plaatsen ?

Dromen

Laatst stond ik in mijn nieuwe woonplaats  naast een stadion. Het was het stadion van de voetbalclub Cambuur Leeuwarden met de originele   naam 'Cambuurstadion'. Hierdoor is het stadion qua naam ook niet zo bekend als het stadion van mijn geboorteplaats 'de Langeleegte' van de SC Veendam, het stadion is namelijk bekender dan de club die er speelt. Wat mij direct opviel aan het stadion in Leeuwarden was de slechte beveiliging, ik kon als ik zou willen zo het veld oplopen. Niet gedaan. Wel ben ik op de tribune gaan staan. Kijken naar het veld, wat er nou niet bepaald perfect bij lag. In mijn verbeelding zag ik mijzelf al een sprint trekken langs de lijn en scoren. Het publiek scandeerde mijn naam. Het stadion deed me denken aan het oude Oosterpark stadion van FC Groningen dat destijds midden in een woonwijk lag. Niet zoals de moderne stadions van tegenwoordig in Nederland,  deze liggen allemaal aan de rand van de stad.  Het was een klein stadion die van Cambuur, het veld was meer bruin dan groen. Bij de Langeleegte zouden ze zeggen koloniaal groen, ik weet niet hoe ze dat hier zeggen.
Iedereen heeft dromen. Zo was er vroeger een jongetje in Venlo die werd gepest op het schoolplein door Marokkaanse klasgenoten. Hij was niet de slimste. Gevoel voor humor  had hij dan weer wel. Op een dag zou hij de baas zijn en dan wist hij het wel, weg met die lui,  allemaal. Of het meisje wat hooggeleerd was, ze droomde van een baan bij de NASA. Totdat ze verliefd werd op de verkeerde jongen. Nu staat ze achter een raam, iets wat ze nooit voor mogelijk had gehouden. Dat meisje is nu een vrouw en haar droom een nachtmerrie. Nog steeds droomt ze, maar niet meer over de NASA. Ze droomt over vrijheid weg uit de hel waarin ze terecht is gekomen. Soms drijven dromen door. Ze zijn behaald, en dan toch nog een stap verder willen. Een klein jongetje wat droomde in zijn pyjama en redelijk kon zingen. Het lukte hem. Heel Nederland lag aan zijn voeten. Toen het minder ging wist hij al: "ik kom terug". Hij kwam op televisie. Na een tijdje stond hij in Nederland opeens bekend als een relnicht, een viespeuk en een diva. Toen hij van dat imago af wilde lukte het niet meer. Hij was verdoemt  tot de homo die lag te ruften in bed. Dromen kan altijd. Een uitvlucht van de werkelijkheid. Maar als het werkelijkheid wordt wat dan ?