Laatst
stond ik in mijn nieuwe woonplaats naast
een stadion. Het was het stadion van de voetbalclub Cambuur Leeuwarden met de
originele naam 'Cambuurstadion'. Hierdoor is het stadion qua naam ook
niet zo bekend als het stadion van mijn geboorteplaats 'de Langeleegte' van de
SC Veendam, het stadion is namelijk bekender dan de club die er speelt. Wat mij
direct opviel aan het stadion in Leeuwarden was de slechte beveiliging, ik kon
als ik zou willen zo het veld oplopen. Niet gedaan. Wel ben ik op de tribune
gaan staan. Kijken naar het veld, wat er nou niet bepaald perfect bij lag. In
mijn verbeelding zag ik mijzelf al een sprint trekken langs de lijn en scoren.
Het publiek scandeerde mijn naam. Het stadion deed me denken aan het oude Oosterpark
stadion van FC Groningen dat destijds midden in een woonwijk lag. Niet zoals de
moderne stadions van tegenwoordig in Nederland,
deze liggen allemaal aan de rand van de stad. Het was een klein
stadion die van Cambuur, het veld was meer bruin dan groen. Bij de Langeleegte
zouden ze zeggen koloniaal groen, ik weet niet hoe ze dat hier zeggen.
Iedereen heeft dromen. Zo was er vroeger een jongetje in Venlo die werd gepest op het schoolplein door Marokkaanse klasgenoten. Hij was niet de slimste. Gevoel voor humor had hij dan weer wel. Op een dag zou hij de baas zijn en dan wist hij het wel, weg met die lui, allemaal. Of het meisje wat hooggeleerd was, ze droomde van een baan bij de NASA. Totdat ze verliefd werd op de verkeerde jongen. Nu staat ze achter een raam, iets wat ze nooit voor mogelijk had gehouden. Dat meisje is nu een vrouw en haar droom een nachtmerrie. Nog steeds droomt ze, maar niet meer over de NASA. Ze droomt over vrijheid weg uit de hel waarin ze terecht is gekomen. Soms drijven dromen door. Ze zijn behaald, en dan toch nog een stap verder willen. Een klein jongetje wat droomde in zijn pyjama en redelijk kon zingen. Het lukte hem. Heel Nederland lag aan zijn voeten. Toen het minder ging wist hij al: "ik kom terug". Hij kwam op televisie. Na een tijdje stond hij in Nederland opeens bekend als een relnicht, een viespeuk en een diva. Toen hij van dat imago af wilde lukte het niet meer. Hij was verdoemt tot de homo die lag te ruften in bed. Dromen kan altijd. Een uitvlucht van de werkelijkheid. Maar als het werkelijkheid wordt wat dan ?
Iedereen heeft dromen. Zo was er vroeger een jongetje in Venlo die werd gepest op het schoolplein door Marokkaanse klasgenoten. Hij was niet de slimste. Gevoel voor humor had hij dan weer wel. Op een dag zou hij de baas zijn en dan wist hij het wel, weg met die lui, allemaal. Of het meisje wat hooggeleerd was, ze droomde van een baan bij de NASA. Totdat ze verliefd werd op de verkeerde jongen. Nu staat ze achter een raam, iets wat ze nooit voor mogelijk had gehouden. Dat meisje is nu een vrouw en haar droom een nachtmerrie. Nog steeds droomt ze, maar niet meer over de NASA. Ze droomt over vrijheid weg uit de hel waarin ze terecht is gekomen. Soms drijven dromen door. Ze zijn behaald, en dan toch nog een stap verder willen. Een klein jongetje wat droomde in zijn pyjama en redelijk kon zingen. Het lukte hem. Heel Nederland lag aan zijn voeten. Toen het minder ging wist hij al: "ik kom terug". Hij kwam op televisie. Na een tijdje stond hij in Nederland opeens bekend als een relnicht, een viespeuk en een diva. Toen hij van dat imago af wilde lukte het niet meer. Hij was verdoemt tot de homo die lag te ruften in bed. Dromen kan altijd. Een uitvlucht van de werkelijkheid. Maar als het werkelijkheid wordt wat dan ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten