dinsdag 12 februari 2013
Valentijnsdag
Valentijnsdag, volgens veel mensen de meest romantische dag in het jaar.
Waar positieve mensen zijn, zijn ook mensen met een ietwat andere mening. ‘Forever
alone day’, Dag van de commercie of kleffertjesdag zijn bijnamen voor deze dag.
Verzonnen door de alleenstaande medemens. De laatst genoemde bijnaam is afkomstig
van mijzelf. De intentie van deze bijzondere dag is om je geheime liefde
eindelijk te zeggen wat je voor haar voelt. Om de volgende dag te zeggen dat
jij de jongen was van het kaartje en de chocolaatjes. Hopend dat ze jou ook
leuk vindt. Tegenwoordig is het meer de dag van mensen die al in een relatie
hebben. Een rede na mijn inzicht is de jaloezie die in ieder mens verschuilt zit.
Een vriendin krijgt van haar geheime liefde een cadeau. Terwijl de gene die al
een geschikte partner heeft met lege handen staat. Waarom zou deze dag alleen zijn voor die
zielige losers die geen partner hebben. Het is een verplichting geworden. Niets
doen op Valentijn is uit den boze. Ook al zegt bijna iedereen dat deze dag
onzin is. Op Valentijn niets doen is geen optie, dit in verband met de
eerder genoemde jaloezie . Want Klaas van Maria heeft haar wel een cadeau
gegeven. Dus ben jij die incontinente, niet romantische, egocentrische lul zonder
cadeau. Valentijnsdag is ingepikt door de kleffe koppeltjes in onze maatschappij.
Hierdoor is de zielige verliefde lozer kansloos verklaard. Valentijnsdag is
voor hun veranderd in ‘forever alone day’.
Ooit was dit hun dag. Dit jaar ga ik dan ook ‘forever alone day’ vieren. Ik ga
alleen zielig op mijn bank ongegeneerd naar de tv kijken. Mijn enige liefde is
een fles goede Ierse whisky. Zijn groene strakke lichaam zal ik bewonderen. Het
bruine vloeistof dansend in mijn glas zal ik lief hebben. Hopend dat een
lotgenoot van mij, zo’n mede loser het nog doet. Een romantische brief bezorgen
bij zijn liefde met daarbij gevoegd een hartvormige doos met chocolaatjes. De
gedachten aan deze loser zorgt ervoor dat ik blijf geloven in het fenomeen
Valentijnsdag.
donderdag 7 februari 2013
Televisieprogramma's
Ik kijk veel televisie, heel veel. In de twintig jaar kwamen veel programma’s
voorbij. De grootste successen in die jaren zijn
De Wereld Draait Door, Idols, Mooi! weer de Leeuw en zo zou ik nog wel een
tijdje door kunnen gaan. Het lijken drie totaal verschillende programma's het eerste
programma wordt gepresenteerd door een ijdele presentator met vaak vaste
gasten met hierin weinig variatie. Het
tweede programma is er een waarin iedere simpele geest die op de Nederlandse
televisie wil komen zich voor kon aanmelden,
want inmiddels zijn de uitzendingen voorlopig gestopt. Een paar
toekomstige B-artiesten konden bepalen
wie een afgrijselijke beker mee naar huis moest nemen en een eenmalig
platencontract kregen. Het laatste een
betrof programma waarin een vadsige zanger de dromen van jan modaal liet uitkomen, zolang het haalbaar was. Het
lijken allemaal totaal verschillende programma's. Toch zijn alle programma's terug te koppelen naar één centraal onderwerp. Helpen. Bijna
negentig procent van alle programma’s kunnen worden
teruggekoppeld naar helpen. Het is eigenlijk te triest voor woorden. Een artiest die net niet goed genoeg is om
zelf gescout te worden door een producer.
Een man die niet in staat is zijn eigen huis op te knappen. Een bekende Nederlander die bij een talkshow moet
zitten, omdat hij even niet genoeg
aandacht krijgt en bang is vergeten te worden. Dus gaan ze zitten bij een man die blijkbaar veel
charme wekt bij de gemiddelde Nederlander. Met zijn blonde lokken en de vrolijkheid die hij uitstraalt. Een reisprogramma helpt je om andere culturen te
leren kennen, omdat jezelf die landen toch niet allemaal kan bezoeken. Zelfs het meest bekeken
programma op de Nederlandse
televisie iedere dag helpt mensen, namelijk het acht uur Journaal. Het helpt jou met het geven van kennis
wat er op dat moment gaande is aan de andere kant van de wereld. Informatie waar je misschien wel
minder gelukkig van wordt.
Toch blijf je dit kijken vanwege je nieuwsgierigheid. Het
feit dat deze programma's zo goed bekeken worden bevestigd de regel.
Geen beter vermaak dan leedvermaak. Een vrouw
die hopeloos omhoog zit met haar
man, omdat hij zoals na het huwelijk blijkt helemaal niet kan klussen. Heerlijk. Niks beter. Of een burenruzie. Prachtig ! Is
het een trend die gezet is in de loop van
de tijd, of zou het komen doordat er meer tolerantie voor elkaar is zodra er
een camera op je neus wordt gezet. Het maakt niet uit wij genieten wel van de
ellende.
Abonneren op:
Posts (Atom)